JufDeborah

Gedichten, het thema

Ik heb een beeld bij sommige gedichten en vind het leuk om dat op papier te zetten.

Deborah

De romantische werkelijkheid zweeft

Hier en nu en daar en straks

Vormgegeven door tijdelijke schetsen

Uitgroeiend tot bijgewerkte volmaakten die

Verbazen en ontroeren en ook bewondering oproepen

En zij gaat verder met woorden die betekenen te vertekenen

Want boeken komen niet vanzelf

Peter

De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman: Vanmorgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik! Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood. Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand. Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!'Vanmiddag - lang reeds was hij heengespoed -Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet. 'Waarom,' zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,'Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?' Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast, Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.'
P.N. van Eyck (1887-1954)

Uitvaart

De Here had deze keer weer eensgenomen en met grote droefenis hadden wij kennisgegeven en vertrokken wij om 2 uur van het sterfhuis.In de eerste volgauto's zwijgend de mannen.iets van aartsvaders hadden ze -hoewel de meesten toch maar gewoon kantoorbediende waren.Daarna onder troosteloze hoeden de vrouwen,in het volle ornaat van de trieste frigiditeitdie recht op een stoel in de hemel geeft.Maar waarom reed daarachter nu datrode autootjemet die luidzingende chinees?
Riekus Waskowsky

Pas op de Wauwelwok, mijn kind!

t Wier bradig, en de spiramantsBedroorden slendig in het zwiets:Hoe klarm waren de ooiefants,Bij 't bluifen der beriets.Pas op de Wauwelwok, mijn kind!Zo scherp getand, van klauw zo wreed!Zorg dat Tsjoep-Tsjoep je nimmer vindtVermijd de Barbeleet.Hij nam zijn gnijpend zwaard ter hand:Lang zocht hij naar den aarts-schavoestMaar nam toen rust in lommers lustOp een tumtumboomknoest.En toen hij zat in diep gedenk,Kwam Wauwelwok met vlammend oog,Dwars door het bos met zwalpse zwenk,Sluw borbelend wijl hij vloog.Een, twee! Hup twee. En door en doorGing kler de kling toen krissekruis.Hij sloeg hem dood en blodd'rig roodBracht hij het tronie thuis.Hebt gij versnaggeld Wauwelwok?Kom aan mijn hart, 0 jokkejeugd!0, heerlijkheid, fantabeltijd!Hij knorkelde van vreugd.‘t Wier bradig en de spiramants,Bedroorden slendig in het zwiets:Hoe klarm waren de ooiefants,Bij 't bluifen der beriets.
Lewis Carrol

Roodborstje

Soms tikt een gedicht op het raamIk sta op en laat hem erinEen enkele keer heeft dat geen zinIk voed hem en geef hem een naam
Maar soms denk ik: ach laat maar staanAl regent het nog zo hardVandaag ben ik boe en geen bardHij mag naar een ander toe gaan.
Dat doet hij dan ook na een tijdHij vliegt mijn gezichtsveld uitEn meteen daarop heb ik spijt:Geen lente en geen nieuw geluid
Zo ging al zo dikwijls de Meivan Gorter mijn neus voorbij.
Nico Scheepmaker

Hoor ik op Sempre een waldhoorn

Hoor ik op Sempre een waldhoorn,Of ook wel een Turksche trom,Dan moet ik zoo bitter weenen;En - ik weet zelf niet waarom.
Vraagt een der werkende leden:'Hoe kan een Turksche tromOf een waldhoorn u zoo roeren?' -Dan weet ik zelf niet waarom.
Is 't wijl in beet're dagenEen vriend de Turksche tromNiet onverdienstlijk bespeelde? -Ach, ik weet zelf niet waarom.
Piet Paaltjens

De wolken

Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lagLang-uit met moeder in de warme hei,De wolken schoven boven ons voorbijEn moeder vroeg wat 'k in de wolken zag. En ik riep: Scandinavië, en: eenden,Daar gaat een dame, schapen met een herder -De wond'ren werden woord en dreven verder,Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende. Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,Ofschoon de hemel vol van wolken hing,Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde dingDat met zijn schaduw langs mijn leven streek. - Nu ligt mijn jongen naast mij in de heideEn wijst me wat hij in de wolken ziet,Nu schrei ik zelf, en zie in het verschietDe verre wolken waarom moeder schreide -
Martinus Nijhoff

Lievico

Lieverd Liefste LievicoWalsend Stappend Dansico Willens en Wetens gaat zij doorTot het gaatje en much more
Peter

De Sneekse snikkelsnijder

Kijk hem snuffelen met zijn snoeimes's Nachts in Sneek ziet men hem vaak't Is de Sneekse snikkelsnijder't Is een hele snode snaakAls u 's nachts soms ligt te snurkenSnukt de snuiter aan de bel:Ik ben de Sneekse snikkelsnijder en uw snikkel sneuvelt snelWaarom snijdt de snuiter snikkels Snikt en snottert jong en oud't Is omdat de snoodaard snikkels als een snuisterij beschouwt't Is wel sneu voor Sneekse snikkelsMaar hij snoeit en snuit voldaanSnikkels blinken snikkels klinkenRuisend ruisend valt het graanSneek ach Sneek is voor een snoepreisNiet zo snoezig als het leekWant de Sneekse snikkelsnijder Snuffelt, snaait en snoeit door Sneek En de bond van Sneekse snollen Is wellicht het meest van streek
Ivo de Wijs

Ik ben de blauwbilgorgel

Ik ben de blauwbilgorgel,Mijn vader was een porgel,Mijn moeder was een porulan,Daar komen vreemde kind'ren van.Raban! Raban! Raban!
Ik ben een blauwbilgorgelIk lust alleen maar korgel,Behalve als de nachtuil krijst,Dan eet ik riep en rimmelrijst.Rabijst! Rabijst! Rabijst!
Ik ben een blauwbilgorgel,Als ik niet wok of worgel,Dan lig ik languit in de zonEn knoester met mijn knezidon.Rabon! Rabon! Rabon!
Ik ben een blauwbilgorgelEens sterf ik aan de schorgel,En schrompel als een kriks ineenEn word een blauwe kiezelsteen.Ga heen! Ga heen! Ga heen!

Cees Buddingh

Jonge sla

Alles kan ik verdragen,het verdorren van bonen,stervende bloemen, het hoekjeaardappelen, kan ik met droge ogenzien rooien, daar ben ikwerkelijk hard in.
Maar jonge sla in september,net geplant, slap nog,in vochtige bedjes, nee.

Rutger Kopland

Scheveningse weg

Er stond een tolhuis vooreen weg met gladde stenen.Toch braken koetsen toenin dissel, wiel en as.- Het is zoals het was,de tol is nu vergeven, en fietsers, auto's, trams, met zeilen opgeheven,glijden naar de zee.Van stenen naar het strand.En weinig monden vindenin het schuim de feezo zacht en hard als het strand.
Leo Verhoeven

HUWELIJK

We zullen een lief lichtblauw dienstmeisje voor je kopen en voor mij een roerend roze huisknechtje,'s zondags gaan we met ze wandelenaan het lijntje

LIZZY SARA MAY

Page updated

Google Sites

Report abuse